هیچ‌وقت کمدی را دوست نداشتم!


اجراگر سریال خانه به دوش گفت:من هرگز دوست نداشتم برای گرفتن نقش به کارگردانی تلفن بزنم. خیلی از این کار بدم می‌آید. همیشه هم به شکل محترمانه از من دعوت شده که در کاری اجرا کنم.

به خبرگزاری سینماخبر خیلی‌ها او را با «اصلان» سریال «خانه به دوش» به یاد می‌آورند اما ذهن سینمادوستان به خیلی قبل‌تر از این سریال برمی‌گردد؛ وقتی که «غلامحسین لطفی» را عموما در نقش‌های مکمل یا فرعی مووی‌های خاطره‌سازی چون «سرب»، «پرده آخر»، «علی و غول جنگل»، «جیب‌برها به بهشت نمی‌روند» و… به یاد می‌آورند. اما حالا بحران خانه‌نشینی به سراغ این اجراگر آمده و وی را در عین آمادگی برای ایفای نقش یا به دلیل ضعف متن یا ارزان خواستن هنر وی، خانه‌نشین کرده است. اجراگری که دکتری افتخاری دارد و سال‌هاست که ترجیح داده در قزوین زندگی کند.با این اجراگر دوست‌داشتنی گفت‌وگویی ترتیب داده‌ایم که در ادامه می‌خوانید.

اجراگر مشهور طنز : هیچ‌وقت کمدی را دوست نداشتم

 

 

اگر «خفه‌گی» را در سال 95 نادیده بگیریم، شما 4 سال است که حضوری جدی در سینما و تلویزیون ندارید. مقوله بیکاری اجراگران، چندان پیچیده نیست و در دهه‌های مختلف دیده شده است اما اینکه چطور می‌شود «غلامحسین لطفی» که در سینما و تلویزیون به‌عنوان اجراگر و کارگردان، چند دهه پرکار را پشت سر گذاشته به ناگهان خانه‌نشین می‌شود، خیلی عجیب است؟!

ظاهرا احتیاجی به من نبوده و در این مدت، پیشنهادهای خیلی کمی به من داده شده. آنهایی هم که بوده، چندان چنگی به دل نمی‌زد. وقتی هم که کار می‌کنیم، دستمزدمان را نمی‌دهند. من الان 150 میلیون تومان از چند تهیه‌کننده برای کارهای مختلف طلب دارم. نه‌تنها من، بلکه بقیه همکارانم هم چنین مشکلی دارند. بنابراین ما یا باید برویم و مجانی برایشان کار کنیم یا برای اینکه نصف دستمزدمان را بگیریم، باید کلی بدویم. من دیگر در سنی هستم که حوصله این کارها را ندارم. بعد این چه کاری است که شما با ندادن دستمزد، از اجراگر بهترین اجرا را هم می‌خواهی؛ مگر می‌شود؟ مگر می‌شود شما به کارگری پول کم بدهی و بگویی کار خوب بکن؟ این در فرمول کارگری‌اش هم جاافتاده نیست چه برسد به اینکه آدم، با دانش بوده و در رشته خودش دکتری داشته باشد، بعد دستمزدت را هم ندهند یا کم بدهند، دیر بدهند و اذیت کنند. این یک دلیلش است.

ضمن اینکه متن‌ها بسیار بد شده. وقتی خلاصه داستان سریال و مووی را برای من تعریف می‌کنند، خیلی برای من دلچسب نیست و می‌بینم اصلا ارزش کار کردن ندارد. تمام کارهای من از کمدی گرفته تا درام، هیچ‌کدامش را شبیه به‌هم اجرا نکردم چون من اجراگری هستم که کم‌خرجی نمی‌کنم، از کارم کم نمی‌گذارم و برایش زحمت می‌کشم و به همین جهت در خاطر خیلی از آدم‌ها مانده‌ا‌‌م. خیلی‌هایی که در خیابان من را می‌بینند و می‌پرسند تو چرا نیستی؟ جوابی ندارم، من که نمی‌توانم همه اینها را برای آنها توضیح بدهم. همیشه فکر می‌کنند من تنبلی می‌کنم در حالی که بیشتر همکاران من که تحصیلات‌شان مثل من است یا در خانه نشسته‌اند یا مشغول کارهای دیگر هستند که من اصلا کارهای دیگر را بلد نیستم. این فاکتورها سبب می‌شود که تن به کار ندهیم. دست من هم نیست و دلایل خودم را دارم.

پیش‌تر صحبت از پارتی‌اجرا در انتخاب اجراگر برای پروژه‌های سینمایی و تلویزیونی کردید یا همان مافیای اجراگری. فکر کنم اگر به این اصل اعتقاد داشته باشید، قطعا بخشی از خانه‌نشینی شما هم به دلیل نبودن در دسته‌ای خاص است؟

بله؛ یک‌سری دوست‌اجرا و رفیق‌اجرا است که در تمام دنیا وجود دارد که طی آن عموما رفقای خودشان را برای اجرا کردن در پروژه‌ای معرفی می‌کنند. این دیگر بستگی به معرفت و شعور کارگردان دارد که آنها را قبول می‌کنند. الان متاسفانه بسیاری از کارگردانان ما برای انتخاب نقش و کارهای پیش‌تولید، زیاد زحمت نمی‌کشند. همین اندازه که چند آدم جور شود که نقش‌ها را اجرا کنند، شروع می‌کنند به موویبرداری و اصلا برایشان اهمیتی ندارد که این اجراگر کیست و چکار می‌کند. همین که آمد و چند تا دیالوگ را حفظ کرد و گفت، برای آن آقای کارگردان کافی است. خودشان را به دردسر نمی‌اندازند که هنرپیشه انتخاب کنند. البته به من هم زیاد زنگ زده‌اند و پیشنهاد زیاد بوده که البته یا متن ضعیف است یا وقتی متن خوب است و پای قرارداد می‌رویم دستمزد 70 سال پیش را به ما پیشنهاد می‌دهند و مدام می‌گویند تخفیف بده. مرغ کیلویی 14هزار تومان شده وقتی می‌روی بخری به آن آقا می‌گویی به تو تخفیف دهد و وقتی هم بگویی آیا آن آقا به تو تخفیف می‌دهد؟ من چرا باید در دستمزدم تخفیف بدهم؟ من چیزی نمی‌گویم که جای تخفیف داشته باشد.

این پارتی‌اجرا‌ها هست حتی خیلی از آقایان هستند که الان نقش‌های من را اجرا می‌کنند و معروف هم شده‌اند اما چه‌کار می‌توانم انجام دهم؟ عده‌ای هم از این راه درآمد دارند. آنها باعث می‌شوند که خیلی‌ها کم‌کار شوند. ضمن اینکه لابد اهمیتی ندارم، چراکه اگر اهمیت داشتم حتما کارگردانی پای من می‌ایستاد و می‌گفت من این آقا را می‌خواهم.

البته وقتی به کارنامه‌تان نگاه می‌کنیم، می‌بینیم شما با نام‌هایی مثل مسعود کیمیایی، مهران مدیری، رضا عطاران، ابوالحسن داودی، سیروس الوند، همایون اسعدیان، کامران قدکچیان، سیروس مقدم و… کار کرده‌اید. کارگردانانی که همچنان مووی می‌سازند اما از شما برای کارهایشان دعوت نمی‌کنند. خب اگر پارتی‌اجرا و آشنایی قبلی وجود داشته باشد شما لااقل باید طی سال‌های اخیر در کار یکی از این کارگردانان حاضر می‌شدید؟

من هرگز دوست نداشتم برای گرفتن نقش به کارگردانی تلفن بزنم. خیلی از این کار بدم می‌آید. همیشه هم به شکل محترمانه از من دعوت شده که در کاری اجرا کنم. این برای من جالب است که کارگردانان به یاد من نباشند. لابد من برای این آقایان ارزش کمتری داشتم و آنهایی که طی این سال‌ها برایشان اجرا کرده‌اند، بیشتر از من برای آنها ارزش دارند. من آدمی نبودم که رفتار بدی با آنها داشته باشم، همه آنها هم می‌دانند؛ رفتار کاری‌ام، ساعت آمدن و رفتم، اجرا کردنم و… هیچ کارگردانی هم به من نگفت فلان کار را بکن تا نقشت را بهتر اجرا کنی؛ یعنی اینقدر کاربلد بودم که از او بیشتر بلد باشم. من برای اجرا آماده‌ام. یادم هست در زمان قدیم، وقتی اجراگری برای مدتی، حالا به هر دلیلی کار نمی‌کرد یا نمی‌توانست کار کند، کارگردانان برایش در مووینامه نقش اضافه می‌کردند، مثلا آقای «جلال مقدم» یک سال پایش شکسته بود و اجرا نمی‌کرد اما بعدها آقای کیمیایی برای او نقش می‌نوشت تا او مشغول کار شود و بابت اجرا، دستمزد بگیرد و زندگی‌اش بچرخد و اینکه ما به یاد تو هستیم و فکر نکن حالا که یک سال نبودی، ما تو را فراموش کرده‌ایم. این چیزها دیگر از بین رفته. اینها چیزهای قشنگی است که متاسفانه دیگر وجود ندارد.

البته در تایید حرف شما و در مدیوم تلویزیونی، باید به شکل سریال‌سازی و سریال‌نویسی دهه 70 با امروز اشاره کرد که باید برای آن تفاوت‌های بسیاری قائل شویم و اینکه اصلا مقوله ساخت سریال به کلی تغییر کرده است.

بله؛ آن زمان خیلی بهتر بود یعنی کارها بیشتر بود و تلویزیون هم بودجه می‌‌داد. الان من خودم چند طرح برای سریال دارم که سال‌ها پیش به تلویزیون ارائه دادم که گفتند خودت اسپانسر پیدا کن و بیا بساز و ما پخش می‌کنیم. می‌گویم بر فرض هم که اسپانسر پیدا کنیم شما اول او را صدا می‌کنید و پول قلمبه را از او می‌گیرید و بعد آن پول را یک‌چهارم می‌کنید و به من می‌گویید برو سریال بساز. این‌طوری که نمی‌شود، مشکلات بر سر این راه زیاد است.چرا سریال «خانه به دوش» چند‌10 بار پخش شده؟ چون هم داستانش خوب بود و هم هنرپیشه‌ها درست انتخاب شده بودند و… اینها همه موثر است. الان همه من را می‌‌بینند صحبت «خانه به دوش» و چند سریال دیگر را می‌کنند. دیگر از آن سریال‌ها نوشته و ساخته نمی‌شود. مثلا الان آقای عطاران اصلا سریال نمی‌سازد و فقط سینمایی اجرا می‌کند. خب این کار پول و درآمد بیشتری دارد و همین راه را با جدیت ادامه می‌دهد. الان اگر سریال بسازد کسی بودجه‌اش را می‌دهد و سازمان هم می‌گوید برو اسپانسر پیدا کن و… او حوصله این دردسرها را ندارد برای همین بیشتر سینمایی اجرا می‌کند.

شاید یک عامل دیگر هم در وضعیت فعلی شما نقش داشته باشد: «انتخاب اشتباه». مثلا شما پس از کار به‌شدت پرمخاطب «خانه به دوش»، «پول کثیف» را اجرا کردید و سه سال بعدش هم «بایرام» را. در حالی که این انتظار وجود داشت که پس از یک کار موفق، بیشتر دیده شوید. شاید انتخاب‌هایتان در آن مقطع درست نبوده.

ما انتخاب نمی‌کنیم بلکه انتخاب می‌شویم. من که کارگردان را انتخاب نمی‌کنم اما باید این را بگویم که من کار بد انتخاب نکردم. ممکن است در کارهایی که اجرا کردم آثار متوسط وجود داشته باشد. بعضی‌ها هم تصادفا کمتر دیده شده‌اند مانند سریال «شب روباه» که با آقای اسعدیان کار کردم و از هر نظر سریال خیلی خوبی بود منتها یک بار بیشتر نمایش داده نشد آن هم در تایمی بد که دیده نشد در حالی که آن سریال از «خانه به دوش» بسیار حرفه‌ای‌تر است و باید چندین بار بازپخش می‌شد که نشد. این اتفاق‌ها تصادفا رخ می‌دهد و ناخواسته علیه اجراگر عمل می‌کنند.

من از کسی برای نقش گرفتن خواهش نمی‌کنم. دوست ندارم به کارگردانان زنگ بزنم و الکی احوالپرسی کنم یا الکی بروم دفترشان ناهار بخورم که آنها فکر کنند آمده‌ام نقش بگیرم. من همیشه به این نحو اجرا کرده‌ام و کارم هم متوسط رو به بالا بوده. بدشناسی من این بود که گیر کارگردانان نامبروان نیفتادم. مثلا اگر برای دو کار آقای مهرجویی اجرا می‌کردم طبیعتا شاخص‌تر می‌شدم. بعضی‌ها که معروف‌تر شدند، شانس آوردند که شرایط برای آنها به این شکل رقم خورد. درست است که تلاش خودشان هم بود اما قبلش، موضوع انتخاب است. من بیشتر با کارگردانان متوسط کار کردم. با آقای کیمیایی هم کار کردم اما نقشم در «سرب» خوب نبود.

البته شما با درام آغاز کردید و به کمدی رسیدید. کمدی خواست شما بود یا اقتضای شرایط و پیشنهادیی که به شما می‌شد؟

من هیچ‌وقت کمدی را دوست نداشتم و الان هم دوست ندارم چون مردم ما کمدی را جدی نمی‌گیرند و تنها برای تفریح، آن را تماشا می‌کنند. حرف‌هایی که در کمدی زده می‌شود و گزش‌هایی را که وجود دارد نمی‌گیرند. البته آنهایی که می‌گیرند تعدادشان خیلی کم است. من کمدی را می‌شناختم و از اول هم اجرا کرده بودم منتها در کشور ما هنرپیشه در اولین اجرا خود دیده می‌شود مثلا اگر از اول کمدی اجرا کرده باشد دیگر این انگ کمدین روی پیشانی او می‌خورد و بیشتر نقش‌های کمدی به او پیشنهاد می‌شود. در درام هم به همین ترتیب. خوشبختانه من در هر دو مدیوم کمدی و درام اجرا کرده‌ام. دو سه سناریوی کمدی هم دارم که خیلی عجیب و غریب است اما کسی نیست که با سرمایه او، این مووینامه‌ها را بسازم.

شما در دهه‌های قبل و در یک بازه 15 ساله، 3 مووی ساختید. مشکل بودجه همیشه وجود داشته و مختص شرایط سخت کنونی نیست.

اینکه آن روند را ادامه ندادم را به گردن من نیندازید. من که زنده‌ام و شماره من را هم که همه دارند. لابد به من گفته نشده یا گفته شده اما کنار نیامدیم. من مقصر نیستم و توپ را در زمین من نیندازید. بیندازید در زمین عواملی که در کشور ما در هر کاری وجود دارند.

اگر می‌خواهید به موردی اشاره کنید که در گفت‌وگو به آن نپرداخته‌ایم، بفرمایید.

اینکه به یاد من باشند و هر وقت از من خواستند، من آماده اجرا هستم. یک آقایی به من زنگ زده و می‌گوید از اینجا بیایید سمنان و یک ماه آنجا اجرا دارید و هفت میلیون تومان هم دستمزد بگیرید. شما چه جوابی به این آقا می‌دهید؟ من قزوین زندگی می‌کنم. بلند شوم یک ماه بروم سمنان و هفت میلیون تومان بگیرم؟ من این هفت میلیون را 20 سال پیش برای سه روز کار می‌گرفتم. از این موارد زیاد بوده که بی‌معرفتی می‌کنند. فکر می‌کنند الان که بیکارم بگویند دستمزد دو میلیونی هم می‌دهیم، من راه می‌افتم و پیشنهادشان را قبول می‌کنم؛ نه؛ «غلامحسین لطفی» هنرپیشه دو میلیون تومانی نیست.

 

انتهای پیام/

25
دسامبر 2018
نویسنده
دسته‌ها اخبار فیلم
دیدگاه‌ها بدون دیدگاه
برچسب‌ها

دیدگاه‌ها بسته است.